Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου

Gaston Leroux

Εκδόσεις Διόπτρα

 Το βιβλίο αυτό ανήκει στα 100 καλύτερα βιβλία μυστηρίου όλων των εποχών. Γραμμένο στη Γαλλία, το 1907, από τον συγγραφέα του πασίγνωστου «Φαντάσματος της Όπερας», Gaston Leroux, το βιβλίο αυτό δε θα μου τραβούσε ποτέ την προσοχή, εάν για κάποιο λόγο η παραπάνω φράση δε μου είχε καρφωθεί στο μυαλό. Κάπως έτσι παρακινήθηκα στο να το διαβάσω, μιας και είχα επίσης πολύ καιρό να διαβάσω ένα αυθεντικό βιβλίο μυστηρίου.

 Από τις πρώτες κιόλας σελίδες η υπόθεση γίνεται άμεσα γνωστή στον αναγνώστη, καθώς και  το παράδοξο αυτής, γύρω από το οποίο περιπλέκεται το εν λόγω μυστήριο και φυσικά η έρευνα για την επίλυση του. Η δεσποινίς Στάνγκερσον βρίσκεται σοβαρά τραυματισμένη στο δωμάτιο της, ύστερα από την επίθεση που δέχτηκε, τα ίχνη του δολοφόνου φαίνεται να υπάρχουν διασκορπισμένα παντού, όμως ο τρόπος με τον οποίο δραπέτευσε είναι ανεξήγητος ή ακόμη και υπερφυσικός, αν σκεφτεί κανείς ότι το δωμάτιο είναι κλειδωμένο από μέσα κι όλα τα παράθυρα σφραγισμένα. Το γρίφο καλείται να λύσει ένας νεαρός δημοσιογράφος, γνωστός για τον ιδιοφυές τρόπο σκέψης του, ο οποίος στηριζόμενος καθαρά και μόνο στη λογική του ξετυλίγει το μίτο της υπόθεσης και οδηγείται σε ακλόνητα συμπεράσματα.

 Προσωπικά διαβάζοντας το, διέκρινα ένα εξαιρετικά κλασικό βιβλίο του 20^ου αιώνα, με μία ευρηματική ιστορία φόνου και μία πλοκή οικεία μεν στον σύγχρονο αναγνώστη αλλά τόσο πρωτοποριακή για την εποχή του συγγραφέα. Ο συγγραφέας κρατά ζωηρό το ενδιαφέρον και την αγωνία του αναγνώστη, που προσπαθεί όπως ο νεαρός «ντετέκτιβ» να αποτινάξει κάθε παραπλανητικό στοιχείο από τη σκέψη του και να στηριχτεί μόνο στη λογική του, κάτι που τολμώ να πω ότι δεν είναι και τόσο εύκολο. Προσωπικά δε μου προκάλεσε τόση έκπληξη η λύση του μυστηρίου, όσο η περίτεχνη σύνθεση της πλοκής και η ελεγχόμενη αποκάλυψη των στοιχείων από τον συγγραφέα. Επιπλέον, κατά την ανάγνωση ένιωθα μία νοσταλγία για αντίστοιχα κλασικά αναγνώσματα του προηγούμενου αιώνα που όλοι λίγο πολύ έχουμε διαβάσει σε νεαρή ηλικία.

 Κατέληξα λοιπόν στο εξής συμπέρασμα: ότι η σύγχρονη αστυνομική λογοτεχνία έχει σίγουρα να επιδείξει εκατοντάδες αξιόλογα έργα και πολλές πιο ευφάνταστες υποθέσεις από τη συγκεκριμένη, όμως το να γυρνάς πίσω σε κλασικά – αφετηριακά έργα αυτού του λογοτεχνικού είδους είναι αναζωογονητικό για τον σύγχρονο αναγνώστη.