Locked room mystery

  Γράφοντας το προηγούμενο άρθρο για το βιβλίο του Gaston Leroux «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου» συνάντησα τον όρο “locked room mystery”, ελληνιστί “το μυστήριο του κλειδωμένου δωματίου”, ως ένα υποείδος του αστυνομικού μυθιστορήματος. Ξεκίνησα λοιπόν μία μικρή έρευνα στο διαδίκτυο, με σκοπό να μάθω λίγα πράγματα παραπάνω γι αυτό το είδος αστυνομικής λογοτεχνίας και τα αποτελέσματα της οποίας θα μοιραστώ μαζί σας σε αυτό το άρθρο.

  Καταρχάς όλα τα μυθιστορήματα «κλειδωμένου δωματίου» ακολουθούν έναν βασικό κανόνα. Το έγκλημα ή το οποιοδήποτε μυστήριο-γρίφος λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα κλειστό δωμάτιο, όπου δεν υπάρχει καμία έξοδος διαφυγής κι όπου η κοινή λογική αρχίζει να αμφισβητείται, καθώς όλα τα στοιχεία είναι εναντίον της. Φυσικά σκοπός του συγγραφέα είναι να τοποθετήσει τον αναγνώστη στη θέση του ερευνητή-ντετέκτιβ και να τον οδηγήσει σταδιακά στη λύση του μυστηρίου, έχοντας στη διάθεση του τόσα μέσα όσα κι ο ντετέκτιβ.

 Την πρώτη αναφορά σε τέτοιου είδους μυστήρια τη συναντάμε στον Ηρόδοτο, ο οποίος έγραψε για ένα αποκεφαλισμένο πτώμα που βρέθηκε μέσα σε έναν καλά φρουρούμενο χώρο. Όσον αφορά όμως τη σύγχρονη αστυνομική λογοτεχνία, που μας ενδιαφέρει εδώ, η έρευνα μας οδηγεί στον «πατέρα» αυτής, τον Edgar Allan Poe, που είναι και ο πρωτεργάτης του συγκεκριμένου υποείδους, με το έργο του «Οι φόνοι της οδού Μοργκ», γραμμένο το 1841. Ακολουθεί ο Willkie Collins, με τη «Φεγγαρόπετρα», το 1868, ο Leroux με «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου» (1907) και φυσικά ο John Dickson Carr, που το 1935 με τον «Ασώματο άνθρωπο» και το 1938 με «Το παραθυράκι του Ιούδα», κατατάχθηκε μαζί με τον Πόε στους σημαντικότερους αστυνομικούς λογοτέχνες όλων των εποχών.

 Όση ώρα πάντως αναζητούσα τις πληροφορίες μου κι έγραφα το άρθρο, σκεφτόμουν συνεχώς τα παιχνίδια κλειστού δωματίου (escaped rooms) , που έχουν γίνει πολύ δημοφιλή τελευταία στις παρέες και τη σχέση μεταξύ αυτών και της αστυνομικής λογοτεχνίας….!