What about Nesbo?

 Ο Jo Nesbo δε χρειάζεται πλέον συστάσεις. Τα βιβλία του, όπως όλοι ξέρουμε, έχουν γίνει διεθνή best seller, έχουν μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες, έγιναν ακόμη και ταινία, ενώ οι nesbomaniacs εξαπλώθηκαν σαν κίνημα και έκαναν πάρτυ όταν ήρθε στην Αθήνα. Εγώ παρόλα αυτά, τόσα χρόνια δεν είχα διαβάσει κανένα απ’ τα βιβλία του, αν και πάντα φλέρταρα μαζί τους στα βιβλιοπωλεία.

 Επειδή όμως για όλα υπάρχει το σωστό timing, έτσι και πριν λίγους μήνες μου χάρισαν τις «Κατσαρίδες», το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο του συγγραφέα με τον κεντρικό και πασίγνωστο πλέον ήρωα, τον επιθεωρητή Χάρι Χόλε. Ξεκίνησα λοιπόν να το διαβάζω με πολλή όρεξη και αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Ναι, ήταν ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, με εξαιρετικές περιγραφές, με γρήγορη δράση και ανατροπές. Τελικά, έμεινα ικανοποιημένη από την ανάγνωσή του και γι’ αυτό αποφάσισα να πάρω τα πράγματα από την αρχή. Να διαβάσω δηλαδή το πρώτο βιβλίο της σειράς, τη «Νυχτερίδα».  Από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο βρήκα ενδιαφέρουσα την ιστορία, αλλά στην πορεία κάπου με «έχασε», για να με ξανακερδίσει στο τέλος. Να εξηγηθώ όμως… Όσο προχωρούσα την ανάγνωση κι ενώ το βιβλίο διαβαζόταν απίστευτα γρήγορα, ένιωθα ότι η δράση ήταν πιο περιορισμένη σε σχέση τουλάχιστον με το προηγούμενο βιβλίο που ανέφερα. Ναι μεν η πλοκή εξελισσόταν, αλλά μου έλειπαν οι εκπλήξεις. Ίσως βέβαια αυτός να ήταν ο σκοπός του συγγραφέα. Να κρατήσει μεν το ενδιαφέρον του αναγνώστη όσο γίνεται περισσότερο αλλά να αφήσει τις εκπλήξεις για το τέλος. Ίσως επίσης να είχα κι εγώ πολύ περισσότερες προσδοκίες και μεγαλύτερο ενθουσιασμό, γεγονός που με έκανε αργότερα πιο αυστηρή. Ίσως, στο κάτω κάτω της γραφής όλα αυτά να είναι λεπτομέρειες.

 Αυτό που έχει σημασία είναι ότι  ο Nesbo άξια θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος της αστυνομικής λογοτεχνίας και μιας και είναι πολυγραφότατος λέω να ξανακινηθώ πάλι ανάποδα και την επόμενη φορά που θα μπω σε βιβλιοπωλείο να αγοράσω το τελευταίο του βιβλίο, το «Μάκβεθ»!!!