Στέφανος Πίος
Εκδόσεις Πηγή
Οπισθόφυλλο:
Ένα βιβλίο για τη φυγή… γεμάτο ξεριζωμούς αθέλητους,
υποχρεωτικούς, με μόνες αποσκευές όνειρα κι ελπίδες.
Με μάτια γεμάτα φόβο και προσμονή, με ένα δάκρυ έτοιμο να
κυλήσει… με δυο χείλια κλειδωμένα.
Ένα βιβλίο με ιστορίες ανθρώπων πέρα από τον χρόνο και τον χώρο,
ανθρώπων που δεν έχουν πατρίδα.
Ιστορίες που διαδέχονται η μία την άλλη και ήρωες που μαζεύουν
τα κομμάτια τους στον νέο τόπο, χτίζοντας τη ζωή τους απ’ την αρχή.
Μα πώς να ζωντανέψεις τα όνειρα, όταν νιώθεις τριγύρω σου άδεια
βλέμματα;
Πώς να στεγνώσεις το δάκρυ, αν είσαι… ξένος παντού;
Ό,τι πιο συγκινητικό έχω
διαβάσει τον τελευταίο καιρό.Τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες, με ενδιάμεσες
ποιητικές ανάσες, ανάσες κυριολεκτικές και μεταφορικές. Γιατί πραγματικά μετά
από κάθε ιστορία χρειάζεται να πάρεις μια βαθιά ανάσα, να σκεφτείς λιγάκι τι
διάβασες μόλις κι έπειτα να προχωρήσεις στην επόμενη. Τέσσερις ιστορίες για την
προσφυγιά, για την ξενιτιά, για τη φυγή όπως γράφει και το οπισθόφυλλο, όλες αληθινές
(όχι απαραίτητα πραγματικές, αλλά σίγουρα αληθινές), με τελευταία την πιο
αληθινή απ’ όλες. Πρόκειται για την ιστορία των γονιών του συγγραφέα, Ελλήνων μεταναστών
στη Γερμανία, γραμμένη από την οπτική της μάνας που αναγκάζεται να στείλει στην
Ελλάδα το νεογέννητο γιο της, για να μπορέσουν οι γονείς της να τον μεγαλώσουν,
μιας κι η ίδια πρέπει να δουλεύει αδιαλείπτως για να προσφέρει στην οικογένειά
της ένα καλύτερο οικονομικά μέλλον. Μια ιστορία δυνατή, που δεν υπάρχει
περίπτωση να μην αγγίξει την ψυχή του αναγνώστη, όχι μόνο για τον
αυτοβιογραφικό της χαρακτήρα, αλλά κυρίως για το ότι δεν μιλάμε πια μόνο για
τον ξεριζωμό ενός ανθρώπου από έναν τόπο, αλλά για τον ξεριζωμό της καρδιάς
μιας μάνας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.