Έχω βρεθεί πολλές φορές σε παρέες
όπου η συζήτηση γύρω από τα βιβλία οδηγείται συνειρμικά και στον κινηματογράφο
και συγκεκριμένα σε βιβλία που έγιναν ταινίες. Σχεδόν πάντα όλοι καταλήγουμε να
υποστηρίζουμε ότι οι ταινίες που έχουμε δει και που προέρχονται από κάποιο
λογοτεχνικό βιβλίο δεν ήταν αντάξιες της «καταγωγής» τους. Οι λόγοι της απογοήτευσης
μας είναι πολλοί και διαφορετικοί, όπως το γεγονός ότι παραλείφθηκαν κάποια
σημαντικά σημεία του βιβλίου για οικονομία χρόνου ή ότι παρερμηνεύτηκαν (ίσως
και να αλλοιώθηκαν) κάποιες σκηνές, ακόμη και το ότι οι ηθοποιοί που
επιλέχθηκαν να μην ήταν οι κατάλληλοι για να ενσαρκώσουν αυτούς τους ρόλους,
τουλάχιστον έτσι όπως εμείς τους φανταζόμασταν κατά την ανάγνωση. Καταλαβαίνω
φυσικά πως οι απόψεις αυτές είναι τελείως υποκειμενικές. Ένας σινεφίλ που δεν
έτυχε να διαβάσει το βιβλίο μπορεί να βρήκε μία ταινία που βασίστηκε σε αυτό
εξαιρετική, το casting ιδανικό και την υπόθεση απίστευτα ελκυστική. Και κάπου εκεί
ερχόμαστε όλοι εμείς οι βιβλιόφιλοι να υπερασπιστούμε τα βιβλία που διαβάσαμε
και να βγάλουμε λίγο πολύ την ταινία μέτρια στην καλύτερη περίπτωση, άχρηστη
στη χειρότερη. Το έχω κάνει άπειρες φορές κι εγώ η ίδια.
Προσπαθώ λοιπόν να
σκεφτώ αν υπήρξε ποτέ ταινία που να μου άρεσε περισσότερο από το βιβλίο. Αναμοχλεύοντας
στο βάθος του μυαλού μου τελικά βρήκα ένα βιβλίο, ίσως απ’ τα λίγα που διάβασα
αφότου είχα δει την ταινία (ναι, το παραδέχομαι! Αποφεύγω να διαβάζω το βιβλίο
αν έχω δει την ταινία πρώτα) που με απογοήτευσε νομίζω κυρίως η μετάφραση του
στα ελληνικά. Το βιβλίο είναι το «Ανάμεσα στους τοίχους», ενός Γάλλου
συγγραφέα, του Francois Begaudeau
και αντίστοιχα γαλλικής παραγωγής και η ταινία. Βραβευμένα εξίσου και τα δύο. Η
ταινία ήταν διδακτική, συγκινητική, με βαθιά νοήματα και δίνοντας έναυσμα για
σκέψη κυρίως σε όσους από εμάς ασχολούμαστε με τα παιδιά και τη διδασκαλία
αυτών. Δε θα περιγράψω εδώ την υπόθεση, μπορεί εύκολα να την εντοπίσει κανείς
και να δει και να κρίνει την ταινία μόνος του. Το θέμα εδώ είναι ότι το βιβλίο
στα ελληνικά, δε με εντυπωσίασε το ίδιο. Θυμάμαι ότι εντόπιζα αρκετά
τυπογραφικά λαθάκια και ότι δεν ήταν και τόσο ευχάριστη η ανάγνωση του (μεταξύ μας
το ψιλοβαρέθηκα). Μπορεί βέβαια να φταίει και το γεγονός ότι είχε προηγηθεί η
ταινία ως ερέθισμα αλλά σίγουρα η συγκεκριμένη έκδοση του βιβλίου τότε δε μου
είχε αρέσει ιδιαίτερα.
Πιστεύω ότι εάν συνεχίζω να ψάχνω στις αναμνήσεις και τη
βιβλιοθήκη μου μπορεί να βρω και κάποια άλλη περίπτωση βιβλίου και ταινίας. Δε
θα το κάνω. Από αυτή τη διαδικασία κατάλαβα ότι δεν πρέπει να είμαστε πάντα
τόσο αυστηροί με τις ταινίες. Σίγουρα κάποιες δεν είναι τόσο καλές όπως καλά
δεν είναι και όλα τα βιβλία (πάντα με βάση την προσωπική κρίση του καθενός),
αλλά μερικές φορές αξίζει να δώσουμε μια ευκαιρία παραπάνω στην ταινία που αναθεματίζουμε.
Μπορεί μια δεύτερη ματιά να μας εκπλήξει ευχάριστα, αν αφήσουμε λίγο στην άκρη
την αρνητική μας προδιάθεση γι΄αυτή.
