Στόμαστομαστό

Ροζίτα Σπινάσα

Εκδόσεις Κέδρος

 Προφανέστατα ο τίτλος είναι το πρώτο πράγμα που σου τραβάει την προσοχή. 3 λέξεις ενωμένες σε μία μοιάζουν λίγο παράξενες, οπότε δε γίνεται να μην αναρωτηθείς περί τίνος πρόκειται. Εμένα όμως μου κέντρισε το ενδιαφέρον πρώτα η συγγραφέας , καθώς διάβασα μία συνέντευξή της στη Lifo, η οποία μου φάνηκε πολύ αυθεντική και με έκανε να αναζητήσω το βιβλίο . Μάλιστα όταν είδα ότι πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων, το βρήκα  και σαν ευκαιρία να ξεφύγω κάπως από τα μυθιστορήματα κι έτσι δε δίστασα να το αγοράσω.  Προχθές λοιπόν που είχα προγραμματισμένο ένα ταξιδάκι και είχα στη διάθεση μου ένα τετράωρο περίπου, πήρα τα διηγήματα στην τσάντα μου και ξεκίνησα.

 Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι θα το άφηνα απ τα χέρια μου μόνο όταν θα έφτανα στην τελευταία, πράγμα που έγινε λίγο πριν φθάσω στον προορισμό μου.  Ήταν το ένα διήγημα καλύτερο απ’  το άλλο. Διηγήματα σκληρά, ιστορίες από αυτές που λες δε γίνονται αλλά ξέρεις κατά βάθος ότι γίνονται, χαρακτήρες απ’  αυτούς μπορεί και να τους έχεις συναντήσει κάποια στιγμή στη ζωή σου. Και τόσα πολλά συναισθήματα μαζεμένα σε δέκα διηγήματα. Θυμός, συμπόνια, κατανόηση, αγανάκτηση, λύτρωση, έκπληξη, αποδοχή και κυρίως συνενοχή. Νομίζω ήταν αυτό το συναίσθημα που με έκανε να νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι, η συνενοχή. Οι ήρωες δε διηγούνται, εξομολογούνται, οπότε άθελα σου γίνεσαι μάρτυρας των πράξεων τους και αναγκάζεσαι κάπου μέσα σου να πάρεις θέση. Στο τέλος μάλιστα της κάθε ιστορίας η αλήθεια έρχεται μπροστά σου κατά τρόπο επιτακτικό που σε αναγκάζει να τη δεις κατάματα και ίσως ακόμη και να σκεφτείς εκείνες τις στιγμές που δεν πήρες τη θέση που θα έπρεπε.

Οι Καλοί

Hannah Kent

Εκδόσεις Ίκαρος

 Τη Hannah Kent την γνωρίσαμε το 2014 από τα «Έθιμα Ταφής»  , ένα βιβλίο εξαιρετικό, χάρη στο οποίο απέσπασε πολλά βραβεία και έγινε παγκοσμίως γνωστή, μιας και  μυθιστόρημα μεταφράστηκε σε πάρα πολλές γλώσσες. Τρία χρόνια μετά, η συγγραφέας επέστρεψε με το δεύτερο της βιβλίο, «Οι Καλοί», για να επιβεβαιώσει την συγγραφική της δεξιοτεχνία και το λογοτεχνικό της ταλέντο.

 Λίγα λόγια για το βιβλίο (περίληψη από το οπισθόφυλλο): ΚΟΜΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΙ. ΙΡΛΑΝΔΙΑ, 1825. Συντετριμμένη από τον θάνατο του συζύγου της, Μάρτιν, η Νόρα βρίσκεται ολομόναχη να φροντίζει τον εγγονό της, Μίχολ, ένα παιδί ανήμπορο να περπατήσει και να μιλήσει. Πού είναι ο υγιής, ευτυχισμένος εγγονός της που γνώρισε όταν η κόρη της ήταν ακόμη ζωντανή; Η Μαίρη έρχεται να βοηθήσει τη Νόρα στο σπίτι, ενώ διαδίδονται σκοτεινές ιστορίες για ανεξήγητες ατυχίες, ασθένειες, αλλά και φήμες που θέλουν τον Μίχολ να σπέρνει την κακοτυχία στην κοιλάδα. Αποφασισμένες να απαλλαγούν από το κακό και να βοηθήσουν τον Μίχολ, η Νόρα και η Μαίρη επιστρατεύουν τη βοήθεια της Νανς, μιας ηλικιωμένης περιπλανώμενης γυναίκας που κατέχει τη γνώση και τα μυστήρια της παλιάς μαγείας. Καθώς οι τρεις γυναίκες ελπίζουν να επαναφέρουν τον Μίχολ, ο ιδιαίτερος κόσμος τους με τα έθιμα, τα πιστεύω και τις τελετουργίες δημιουργεί γύρω τους έναν ασφυκτικό κλοιό· θα οδηγηθούν σ' ένα επικίνδυνο μονοπάτι και θα αναγκαστούν να αμφισβητήσουν όλα όσα γνωρίζουν. Τοποθετημένο σ' έναν χαμένο κόσμο που υπακούει στους δικούς του κανόνες, "Οι Καλοί" της Hannah Kent είναι ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα για την απόλυτη πίστη και τη γεμάτη αφοσίωση αγάπη.

 Πριν λίγες ώρες ολοκλήρωσα το μυθιστόρημα και αποφάσισα να γράψω αμέσως γι αυτό, για να περιγράψω με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια την εντύπωση που μου προκάλεσε και την αίσθηση που έμεινε τελικά από αυτό. Πιστεύω λοιπόν ότι «Οι Καλοί», είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και καλό μυθιστόρημα, κυρίως όμως  για κάποιον που δεν έχει διαβάσει τα «Έθιμα Ταφής».  Κατά τη γνώμη μου δεν κατάφερε να ξεπεράσει το πρωτόλειο, όπως έγραψε  η Sunday Herald, ούτε είναι ένα μυθιστόρημα που έχει το ρυθμό και την ένταση ενός θρίλερ, όπως αντίστοιχα έγραψε η συγγραφέας Paula Hawkins (Το κορίτσι του τρένου).  Δεν είναι ένα βιβλίο με μια ρέουσα πλοκή και μέχρι ενός σημείου είναι κάπως προβλέψιμο. Βέβαια αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η συγγραφέας γράφει με εξαιρετικό τρόπο, αλλά δυστυχώς για την ίδια έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη με τα «Έθιμα Ταφής» και δημιούργησε πολύ υψηλές  προσδοκίες στους αναγνώστες. Προσωπικά δεν απογοητεύτηκα, αλλά ούτε και εντυπωσιάστηκα. Σίγουρα περιμένω να διαβάσω το επόμενο της μυθιστόρημα.

 Για το τέλος, αυτό που δεν γίνεται να μην αναφέρω είναι η απίστευτη μετάφραση που έχει κάνει η Μαρία Αγγελίδου. Έχω εντυπωσιαστεί  κατά καιρούς με διάφορες μεταφράσεις, αλλά νομίζω είναι η πρώτη φορά που αναρωτήθηκα τόσες πολλές φορές μετά από κάποια πρόταση, πόσο θαυμάσια δουλειά έχει κάνει η μεταφράστρια.