Βίβιαν Στεργίου
Εκδ. Πόλις
Δεκαέξι
διηγήματα. Δεκαέξι ιστορίες ανθρώπων, νέων κυρίως, που αναζητούν την ευτυχία τους,
προσπαθώντας να αποτινάξουν παράλληλα όλα όσα τους καταπιέζουν ή τους φθείρουν.
Δεκαέξι διηγήματα για τα οποία δυσκολεύομαι
να δηλώσω ξεκάθαρα αν με «κέρδισαν» ή όχι.
Σίγουρα κάποια από αυτά
είναι αρκετά αξιόλογα και φαίνεται ότι η νεαρή συγγραφέας θέλει να πει πολλά
μέσα από τις ιστορίες της. Είναι όμως νομίζω τόσο μεγάλη η ανάγκη της να θίξει
ορισμένα ζητήματα όπως η ομοφυλοφιλία και η μη αποδοχή της από μεγάλο μέρος της
κοινωνίας, όπως επίσης και η οικογενειακή καταπίεση, που καταλήγει να επαναλαμβάνεται,
ίσως και να φλυαρεί ακόμη σε ορισμένα από τα διηγήματά της. Με ενόχλησε ακόμη
το γεγονός ότι υπερεκθειάζονται οι δυνατότητες που σου προσφέρει η πρωτεύουσα
(ακόμα κι όταν χαρακτηρίζεται βρώμικη και γεμάτη κλιματιστικά), σε αντίθεση με
την συντηρητική –κλειστοφοβική επαρχία. Μάλιστα διαβάζοντας κάποιες από τις συνεντεύξεις
της συγγραφέως διαπίστωσα ότι απαρνείται κι η ίδια το περιβάλλον στο οποίο
μεγάλωσε, ιδιαιτέρως μοναχικά όπως δήλωσε, γεγονός που με κάνει να αναλογιστώ αν
η ανάγκη που νιώθουν οι ήρωες των διηγημάτων να ζήσουν ευτυχισμένοι (κι ο θυμός
που πηγάζει πολλές φορές από τη δυσκολία εύρεσης της ευτυχίας αυτής) είναι
τελικά δική τους αποκλειστική ανάγκη ή είναι περισσότερο ανάγκη της συγγραφέως.
Για να είμαι
δίκαιη όμως πιστεύω ότι το βιβλίο αυτό είναι ένα καλό κι αξιοπρεπές ξεκίνημα
για την συγγραφέα. Μένει λοιπόν να δούμε
πώς θα συνεχίσει τη συγγραφική της πορεία στο μέλλον.
