Τα αγαπημένα βιβλία της κόρης μου

Γίνεται ένα μωρό να έχει αγαπημένα βιβλία; Φυσικά και γίνεται. Τα μωρά όπως όλοι μας δηλώνουν ξεκάθαρα την προτίμησή τους σε πρόσωπα, αντικείμενα, ήχους, είτε βγάζοντας επιφωνήματα ενθουσιασμού είτε επιδιώκοντας να αγγίξουν οτιδήποτε τους προκαλεί εντύπωση ή απλά αδιαφορώντας (ακόμη και απωθώντας) για ό,τι δεν τους αρέσει. Κάπως έτσι είναι και οι αντιδράσεις τους με τα βιβλία. Σε ορισμένα δείχνουν ιδιαίτερη αδυναμία. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω των έντονων χρωμάτων και των ζωηρών εικόνων τους, λόγω των ήχων που μπορεί να παράγουν ή χάρη στο υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένα (αφρώδες, σκληρό χαρτί, πανί) κ.λπ.

Προσωπικά, διαβάζω στην κόρη μου παιδικά βιβλία από την ημέρα που γεννήθηκε (σήμερα είναι 10 μηνών). Στην αρχή στόχος μου ήταν να ακούει απλώς τη φωνή μου και να την αναγνωρίζει και σταδιακά όσο μεγαλώνει οι στόχοι όπως είναι αναμενόμενο αλλάζουν. Στόχος μπορεί να είναι για παράδειγμα να αναγνωρίζει τις φωνές των ζώων ή να μπορεί να κρατάει σταθερά ένα βιβλίο μπροστά της και να αλλάζει τις σελίδες (πολύ χρήσιμη άσκηση για τα μικροσκοπικά της δαχτυλάκια). Όπως και να έχει πάντως ο απώτερος σκοπός μου είναι να έρθει σε επαφή με όσο το δυνατόν περισσότερα ερεθίσματα και μακροπρόθεσμα αν τα καταφέρω (μακάρι!) να αγαπήσει το διάβασμα, έτσι ώστε τα βιβλία να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ζωής της.

Μέσα από τις αναγνωστικές μας συνήθειες και χωρίς να έχω στο νου μου αν το βιβλίο που διαβάζουμε εκείνη τη στιγμή είναι απαραίτητα για βρέφη ή για παιδιά ας πούμε 3 ετών (διαβάζουμε παιδικά βιβλία που μας αρέσουν – προς το παρόν τουλάχιστον), παρατηρώ και τι είναι αυτό που της κεντρίζει το ενδιαφέρον κάθε φορά. Έτσι, ενώ εκεί γύρω στους 6 μήνες έδειχνε ξεκάθαρη προτίμηση προς τα βιβλία με ήχους, πλέον, τη δεδομένη χρονική στιγμή, αυτά που φαίνεται να της αρέσουν περισσότερο είναι τα βιβλία που έχουν έντονο το στοιχείο της αφής. Εκείνα δηλαδή που έχουν ανάγλυφα σημεία ή αποσπώμενα κομμάτια ή μέρη που πίσω τους κρύβεται κάποια εικόνα.

Αυτά λοιπόν που τον τελευταίο καιρό είναι τα αγαπημένα της είναι τα εξής : 

Το χαμένο δώρο, Εκδόσεις Ψυχογιός

Ανήκει στη σειρά Αγγίζω και διαβάζω κι έχει ανάγλυφα μέρη από σιλικόνη που η μικρή μου λατρεύει να αγγίζει, ειδικά το εξώφυλλο. Νομίζω ότι με το που πιάνει το συγκεκριμένο βιβλίο στα χέρια της καταλαβαίνει ποιο είδος βιβλίου είναι και ανοίγοντάς το ξέρει ακριβώς τα σημεία που πρέπει να τοποθετήσει τα χεράκια της. Βέβαια το συγκεκριμένο βιβλίο ανήκει στην κατηγορία των χριστουγεννιάτικων βιβλίων, αλλά για ένα μωρό μάλλον αυτό δεν παίζει σπουδαίο ρόλο!
https://www.psichogios.gr/aggizw-kai-diabazw-to-xameno-dwro.html

Πού είναι η κυρία Πασχαλίτσα; Εκδόσεις Ίκαρος

Η τελευταία αδυναμία της μικρής μου. Αν και το βιβλίο αυτό της το έκανε δώρο ο νονός της εδώ και αρκετό καιρό, τις τελευταίες μέρες έχει γίνει η μεγάλη της αδυναμία. Περιέχει υφασμάτινα μέρη πίσω από τα οποία κρύβονται διάφορα ζωάκια και στην τελευταία σελίδα υπάρχει και καθρέφτης. Ό,τι καλύτερο δηλαδή για ένα μωρό σε αυτή τη φάση που βρίσκεται η μπέμπα μου που αρχίζει πλέον να ανακαλύπτει τα μέλη του σώματός της και αναγνωρίζει το πρόσωπό της. Ανήκει στη σειρά Παίζω κρυφτό!, των εκδόσεων Ίκαρος, η οποία περιλαμβάνει συνολικά έξι βιβλία.
Σημείωση: Το συγκεκριμένο βιβλίο μας συνοδεύει και στις βόλτες μας...
https://ikarosbooks.gr/706-poy-einai-i-kyria-paschalitsa.html

Το τρενάκι των ζώων, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Και αυτό το βιβλίο μας το έκαναν δώρο και το έχουμε πολύ καιρό στη "μικρή" μας βιβλιοθήκη. Είναι ένα βιβλίο για μικρές ηλικίες, με αποσπώμενα κομμάτια παζλ, που ακόμη η μικρή μου δεν μπορεί να τα ενώσει, αλλά έχει καταλάβει ότι μπορούν να αφαιρεθούν από το βιβλίο και να τα πάρει στα χέρια της, κάτι που αναμένει μάλιστα να γίνει κάθε φορά που το έχουμε μπροστά μας. Μαζί με άλλα τρία βιβλία ανήκει στη σειρά Ένα βιβλίο-παζλ, από το Μεταίχμιο. Περιμένω πώς και πώς να δω τη μικρή μου να συνδέει τα κομμάτια μόνη της!
https://www.metaixmio.gr/el/catalog/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B6%CE%BB

Πάντα πλάι σου

Niclolas Sparks

Εκδόσεις Μεταίχμιο

μτφρ. Βούλα Αυγουστίνου

Τον Nicholas Sparks οι περισσότεροι ίσως να τον γνωρίζετε από το best seller «Το ημερολόγιο» (ναι και την ομώνυμη ταινία) και πολλά ακόμη βιβλία του που μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη (Message in a bottle, The last song, Nights in Rodanthe κ.ά). Εγώ για την ακρίβεια είχα δει μόνο κάποιες από τις ταινίες, ώσπου πριν ένα μήνα περίπου μου δώρισαν το βιβλίο «Πάντα πλάι σου», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Παραθέτω από το οπισθόφυλλο: 

Η ευτυχία δεν είναι κάτι που µπορεί να σου προσφέρει

ένας άλλος άνθρωπος.Προέρχεται από µέσα σου.

Στα τριάντα δύο του, ο Ράσελ Γκριν τα έχει όλα: µια εντυπωσιακή σύζυγο, µια αξιαγάπητη εξάχρονη κόρη, µια πετυχηµένη καριέρα ως διαφηµιστικό στέλεχος και ένα ωραίο σπίτι. Ζει ονειρεµένη ζωή, και ο γάµος του µε τη σαγηνευτική Βίβιαν είναι το κέντρο της. Κάτω, όµως, από τη γυαλιστερή επιφάνεια αυτής της τέλειας ύπαρξης, αρχίζουν να διακρίνονται ρήγµατα... και κανείς δεν εκπλήσσεται περισσότερο από τον ίδιο τον Ρας όταν κάθε πτυχή της ζωής του που θεωρούσε δεδοµένη ανατρέπεται. Μέσα σε λίγους µήνες, ο Ρας βρίσκεται, χωρίς δουλειά και σύζυγο, να πασχίζει να προσαρµοστεί σε µια νέα, περίπλοκη πραγµατικότητα. Αναλαµβάνοντας να φροντίσει την κορούλα του ως γονιός πλήρους απασχόλησης, ξεκινά ένα ταξίδι που τον τροµοκρατεί και τον αποζηµιώνει εξίσου - ένα ταξίδι που θα δοκιµάσει τις ικανότητές του και τη συναισθηµατική του αντοχή περισσότερο απ’ ό,τι είχε ποτέ φανταστεί.

Ένα συγκινητικό µυθιστόρηµα µε θέµα την απώλεια, τη διάψευση των προσδοκιών αλλά και τη δύναµη της ανιδιοτελούς αγάπης.

Η ιστορία του Ρας είναι τόσο τρυφερή και συγκινητική, που σε κάνει να τον συμπαθήσεις απ΄την πρώτη κιόλας σελίδα. Ένας πατέρας που κάνει τα πάντα για να βλέπει ευτυχισμένη την κόρη του. Ένας σύζυγος που πιστεύει στη δύναμη της αγάπης, όταν ο έρωτας έχει κάπου χαθεί μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Ένας γιος που επιστρέφει με μια πολλαπλάσια δύναμη την αγάπη και τη φροντίδα των γονιών του. Ένας αδερφός έμπιστος φίλος και συνοδοιπόρος στα δύσκολα με την αδερφή του. Ένας άντρας που δεν διστάζει να φανερώσει τα πιο βαθιά του συναισθήματα, που πληγώνεται και ξανασηκώνεται, που παλεύει για την προσωπική και οικογενειακή του ευτυχία κάθε στιγμή και που η ζωή τελικά του το ανταποδίδει, έστω και με κάποιες απώλειες.

Το βιβλίο αυτό το απόλαυσα κυριολεκτικά. Είναι ό,τι πρέπει για τις στιγμές χαλάρωσης που όλοι αναζητούμε τώρα το καλοκαίρι. Κυλάει απίστευτα γρήγορα και κινηματογραφικά μπορώ να πω, γεγονός που εξηγεί γιατί τα βιβλία του Nicholas Sparks γίνονται αμέσως ταινίες με τεράστια επιτυχία.

https://www.metaixmio.gr/el/products/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%B9-%CF%83%CE%BF%CF%85

Το κορίτσι της ντροπής

Σοφία Βόικου

Εκδόσεις Ψυχογιός

 Η Σοφία Βόικου είναι μια πολυγραφότατη συγγραφέας. Μέχρι τώρα όμως δεν είχα διαβάσει κανένα από τα βιβλία της. Πριν λίγες μέρες λοιπόν έφτασε στα χέρια μου «το κορίτσι της ντροπής». Ένα βιβλίο καθηλωτικό, με αλήθειες που δύσκολα μπορούν να ειπωθούν, μια αναγνωστική έκπληξη για μένα.

Το κορίτσι της ντροπής είναι η Λένη. Ένα από τα χιλιάδες παιδιά της Βέρμαχτ. Εξώγαμο τέκνο μιας Ελληνίδας κι ενός Γερμανού στρατιώτη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Λένη που με τα ξανθά μαλλιά και τα γαλανά μάτια έγινε το εξιλαστήριο θύμα μιας κοινωνίας που ήθελε να αποτινάξει από πάνω της τα δικά της ανομήματα. Ένα κορίτσι μεγαλωμένο χωρίς πατέρα αλλά και χωρίς μάνα, μιας κι η ίδια η μητέρα της προτίμησε να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη, χωρίς να κουβαλά μαζί της το βάρος της προδοσίας. Μια ώριμη γυναίκα που ψάχνει την ταυτότητά της κοιτώντας κατάματα τα φαντάσματα του παρελθόντος. Παράλληλα, μέσα από τη δική της ιστορία ξετυλίγονται κι άλλες. Τελικά αυτός ο πόλεμος άφησε θύματα παντού. Ένα από αυτά είναι και ο σύντροφος της ο Γιόχαν, γιος ενός από τους σκληρότερους αξιωματικούς των Ες-Ες, ο οποίος προσπαθεί μια ολόκληρη ζωή να διαχωρίσει τον εαυτό του από τη βιαιότητα και τα εγκλήματα που προκάλεσε ο πατέρας του και που ξυπνούν συχνά στο άκουσμα του ονόματος του γεννήτορά του.

 Η συγγραφέας καταδεικνύει με άμεσο τρόπο την ισοπεδωτική δύναμη του πολέμου, ασχέτως σε πιο στρατόπεδο ανήκεις. Παράλληλα, αφήνει τις αιχμές της απέναντι σε μια κοινωνία που έμαθε πάντα να κρίνει τους άλλους, χωρίς να στρέψει πρώτα το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Μήπως και σήμερα ακόμη αυτό δε γίνεται άραγε; Μήπως και το παρελθόν τελικά δεν είναι τόσο μακριά όσο θέλουμε να πιστεύουμε; Το τι είναι ντροπή και ποιος θα έπρεπε να ντρέπεται ακόμη και στις μέρες μας λέγεται ελαφρά τη καρδία πολλές φορές, λες κι οι δικές μας πράξεις είναι πάντα ανεπίληπτες και η ηθική μας ανώτερη έναντι των άλλων. Κάπως έτσι η ιστορία της Λένης σε αναγκάζει να δεις κατάματα τόσο την ιστορία την ίδια, όσο και τον εαυτό σου μέσα σ΄αυτήν, που όσο σύγχρονος κι αν είναι αναγκαστικά παίρνει θέση απέναντι στα γεγονότα. Το θέμα είναι ποια θέση παίρνει τελικά;

https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1006077/to-koritsi-ths-ntrophs

Ξένος παντού

Στέφανος Πίος

Εκδόσεις Πηγή

 Οπισθόφυλλο:

Ένα βιβλίο για τη φυγή… γεμάτο ξεριζωμούς αθέλητους, υποχρεωτικούς, με μόνες αποσκευές όνειρα κι ελπίδες.

Με μάτια γεμάτα φόβο και προσμονή, με ένα δάκρυ έτοιμο να κυλήσει… με δυο χείλια κλειδωμένα.

Ένα βιβλίο με ιστορίες ανθρώπων πέρα από τον χρόνο και τον χώρο, ανθρώπων που δεν έχουν πατρίδα.

Ιστορίες που διαδέχονται η μία την άλλη και ήρωες που μαζεύουν τα κομμάτια τους στον νέο τόπο, χτίζοντας τη ζωή τους απ’ την αρχή.

Μα πώς να ζωντανέψεις τα όνειρα, όταν νιώθεις τριγύρω σου άδεια βλέμματα;

Πώς να στεγνώσεις το δάκρυ, αν είσαι… ξένος παντού;

 Ό,τι πιο συγκινητικό έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.Τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες, με ενδιάμεσες ποιητικές ανάσες, ανάσες κυριολεκτικές και μεταφορικές. Γιατί πραγματικά μετά από κάθε ιστορία χρειάζεται να πάρεις μια βαθιά ανάσα, να σκεφτείς λιγάκι τι διάβασες μόλις κι έπειτα να προχωρήσεις στην επόμενη. Τέσσερις ιστορίες για την προσφυγιά, για την ξενιτιά, για τη φυγή όπως γράφει και το οπισθόφυλλο, όλες αληθινές (όχι απαραίτητα πραγματικές, αλλά σίγουρα αληθινές), με τελευταία την πιο αληθινή απ’ όλες. Πρόκειται για την ιστορία των γονιών του συγγραφέα, Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία, γραμμένη από την οπτική της μάνας που αναγκάζεται να στείλει στην Ελλάδα το νεογέννητο γιο της, για να μπορέσουν οι γονείς της να τον μεγαλώσουν, μιας κι η ίδια πρέπει να δουλεύει αδιαλείπτως για να προσφέρει στην οικογένειά της ένα καλύτερο οικονομικά μέλλον. Μια ιστορία δυνατή, που δεν υπάρχει περίπτωση να μην αγγίξει την ψυχή του αναγνώστη, όχι μόνο για τον αυτοβιογραφικό της χαρακτήρα, αλλά κυρίως για το ότι δεν μιλάμε πια μόνο για τον ξεριζωμό ενός ανθρώπου από έναν τόπο, αλλά για τον ξεριζωμό της καρδιάς μιας μάνας.  

https://iwrite.gr/bookstore/ksenos-pantou/

Ευτυχία θα πει...

Μαρία Τζιρίτα

εκδ. Ψυχογιός

 Τι θα πει ευτυχία και πώς τελικά τη βρίσκουμε στη ζωή μας; Αυτό το φαινομενικά απλό για κάποιους ερώτημα καλείται να απαντήσει μέσα από την ιστορία της η Μαρία Τζιρίτα. Την ευτυχία αναμένουμε να δούμε αν θα βρουν οι επτά ηλικιωμένοι ένοικοι της Βίλας Ευτυχίας και μαζί με αυτούς και η νεαρή γιατρός που έρχεται να τους κουράρει, η Μελίνα Γκρέι. Κι ενώ περιμένουμε να δούμε πώς θα αλλάξει η ζωή της γιατρού μέσα από την εμπειρία της αυτή (μας έχει προϊδεάσει γι’ αυτό η σύντομη περιγραφή στο οπισθόφυλλο), βλέπουμε πόσο δυναμικά αλλάζει η ζωή όλων ασχέτως ηλικίας, αρκεί τελικά να πάρει ο καθένας την τύχη στα χέρια του.

 Το μυθιστόρημα κρύβει ορισμένες εκπλήξεις, όχι μεγάλες θα έλεγα. Παρόλα αυτά είναι συγκινητική η προσπάθεια της κυρίας Τζιρίτα να παρουσιάσει τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας με τόσο γλυκό τρόπο και να καταδείξει μέσα από τις προσωπικές ιστορίες του καθενός, που ξετυλίγονται σιγά σιγά όσο προχωρά η ιστορία, πως η ευτυχία μας αφορά όλους και πως η δύναμη της ψυχής ξεπερνά κάθε εμπόδιο, σωματικό ή συναισθηματικό. Εμένα πραγματικά αυτή η παράμετρος ήταν που μου κράτησε το ενδιαφέρον κι ενώ αρκετά σημεία του βιβλίου μπορεί να ήταν προβλέψιμα δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου, θέλοντας να μάθω τον τρόπο με τον οποίο βρήκε ο ένας μετά τον άλλο την ευτυχία. Τελειώνοντας το βιβλίο ένιωσα ένα αίσθημα ανακούφισης με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα για τους ήρωες και χάρηκα πολύ εντέλει που το βιβλίο αυτό έφτασε στα χέρια μου.

https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1006030/eytyxia-tha-pei

Μπλε υγρό

Βίβιαν Στεργίου

Εκδ. Πόλις

 Δεκαέξι διηγήματα. Δεκαέξι ιστορίες ανθρώπων, νέων κυρίως, που αναζητούν την ευτυχία τους, προσπαθώντας να αποτινάξουν παράλληλα όλα όσα τους καταπιέζουν ή τους φθείρουν.  Δεκαέξι διηγήματα για τα οποία δυσκολεύομαι να δηλώσω ξεκάθαρα αν με «κέρδισαν» ή όχι.

 Σίγουρα κάποια από αυτά είναι αρκετά αξιόλογα και φαίνεται ότι η νεαρή συγγραφέας θέλει να πει πολλά μέσα από τις ιστορίες της. Είναι όμως νομίζω τόσο μεγάλη η ανάγκη της να θίξει ορισμένα ζητήματα όπως η ομοφυλοφιλία και η μη αποδοχή της από μεγάλο μέρος της κοινωνίας, όπως επίσης και η οικογενειακή καταπίεση, που καταλήγει να επαναλαμβάνεται, ίσως και να φλυαρεί ακόμη σε ορισμένα από τα διηγήματά της. Με ενόχλησε ακόμη το γεγονός ότι υπερεκθειάζονται οι δυνατότητες που σου προσφέρει η πρωτεύουσα (ακόμα κι όταν χαρακτηρίζεται βρώμικη και γεμάτη κλιματιστικά), σε αντίθεση με την συντηρητική –κλειστοφοβική επαρχία. Μάλιστα διαβάζοντας κάποιες από τις συνεντεύξεις της συγγραφέως διαπίστωσα ότι απαρνείται κι η ίδια το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, ιδιαιτέρως μοναχικά όπως δήλωσε, γεγονός που με κάνει να αναλογιστώ αν η ανάγκη που νιώθουν οι ήρωες των διηγημάτων να ζήσουν ευτυχισμένοι (κι ο θυμός που πηγάζει πολλές φορές από τη δυσκολία εύρεσης της ευτυχίας αυτής) είναι τελικά δική τους αποκλειστική ανάγκη ή είναι περισσότερο ανάγκη της συγγραφέως.

 Για να είμαι δίκαιη όμως πιστεύω ότι το βιβλίο αυτό είναι ένα καλό κι αξιοπρεπές ξεκίνημα για την συγγραφέα. Μένει λοιπόν να δούμε πώς θα συνεχίσει τη συγγραφική της πορεία στο μέλλον.

Η χαμένη κόρη

Έλενα Φερράντε

Εκδ. Πατάκης

(μτφ. Δήμητρα Δότση)

 Η Έλενα Φερράντε έγινε γνωστή στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό μέσα από την Τετραλογία της Νάπολης και μάλιστα σύντομα έγινε ιδιαίτερα αγαπητή. Ακολούθησαν οι «Μέρες εγκατάλειψης» και πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε στα ελληνικά το έκτο της μυθιστόρημα, «Η χαμένη κόρη».

 Σε αυτό το μικρό αλλά περιεκτικό σε νοήματα μυθιστόρημα συναντάμε τη Λήδα, μια καθηγήτρια πανεπιστημίου, η οποία μετά την αναχώρηση των δύο κοριτσιών της για τον Καναδά νιώθει ξαφνικά απελευθερωμένη και αποδεσμευμένη από τις οικογενειακές τις υποχρεώσεις. Αποφασίζει να φύγει για διακοπές κάπου στη Νότια Ιταλία, όπου εκεί συναντιέται τυχαία με τα μέλη μιας  φασαριόζικης και κάπως ιδιότροπης οικογένειας από την Νάπολη. Η συνάντηση αυτή πυροδοτεί για την ηρωίδα μια κατάδυση στη μνήμη και στο παρελθόν. Η Λήδα μας εξομολογείται όλα τα στάδια της μητρότητας από τα οποία πέρασε, τις δύσκολες αποφάσεις που πήρε για να ικανοποιήσει τη γυναικεία της υπόσταση και τις φιλοδοξίες της και μάλιστα το κάνει με τόση ειλικρίνεια που σχεδόν αγγίζει τα όρια του κυνισμού. Γνωρίζει ότι μπορεί να κατακριθεί από ένα μέρος της κοινωνίας, διστάζει να εκφράσει όσα χαράχτηκαν στα ενδόμυχα της ψυχής της, αναρωτιέται πολλές φορές τι είναι αυτό που την παρακινεί να επιστρέφει στο παρελθόν, αλλά είναι αργά για να κάνει πίσω. Το κουβάρι ξετυλίγεται μέχρι να φτάσει στην κάθαρση.

 Το μυθιστόρημα διαβάζεται σχεδόν απνευστί. Πρόκειται σίγουρα για λογοτεχνία που αγγίζει πιο εύκολα το γυναικείο κοινό, χάρη στο θέμα της μητρότητας με το οποίο καταπιάνεται, όμως θεωρώ πως οι διαστάσεις του είναι ευρύτερα κοινωνικές και μπορεί εύκολα να νιώσει ταύτιση οποιοσδήποτε αναγνώστης που έχει βρεθεί μπροστά σε μικρά ή μεγαλύτερα διλήμματα κάποια στιγμή και που έχει αναρωτηθεί πώς πορεύεται στη ζωή του. 

http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=749192