Αναμνήσεις...

“All readers are good readers, when they have the right book”, Jeanne Henry

 Μάλλον κάπως έτσι έγινα αναγνώστρια, καλή- κακή δεν ξέρω, ίσως αυτό είναι υποκειμενικό, σίγουρα όμως καλή φίλη των βιβλίων και φανατική υπέρμαχος της αξίας της ανάγνωσης αυτών. Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στο παιδικό αναγνωστικό μου παρελθόν, διαπίστωσα πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα πρώτα βιβλία, με τα οποία ήρθα σε επαφή, στη μετέπειτα εξέλιξη μου ως αναγνώστρια. 

 Μεγαλωμένη κάπου στις αρχές του ’90, τα παιδικά βιβλία στην Ελλάδα περιορίζονταν ακόμη σε κλασικούς τίτλους και συγγραφείς της ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας. Σήμερα, τα παιδιά και οι μαθητές μας μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα πλήθος σύγχρονων αναγνωσμάτων, με θεματολογία άμεσα προερχόμενη από το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν και γραμμένα σε γλώσσα τόσο οικεία, που καμιά φορά εκπλήσσει κάπως εμάς τους μεγαλύτερους. Η επίσκεψη μου στα βιβλιοπωλεία συχνά συνοδεύεται από ένα αίσθημα χαράς και ικανοποίησης για τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν τα παιδικά βιβλία, όπως επίσης και για το ταλέντο στη συγγραφή τόσο πολλών και νέων συγγραφέων.

 Εδώ, όμως θέλω να μιλήσω για τα δικά μου παιδικά βιβλία. Τα βιβλία εκείνα που διαβάζοντας τα ως ενήλικη έχουν να μου πουν ακόμη περισσότερα. Κάπως έτσι συνειδητοποίησα τα οφέλη της ανάγνωσης τους τότε. Βιβλία ξένων συγγραφέων πρώτα με περιπέτειες και με ήρωες περιθωριοποιημένους από την ίδια τους τη μοίρα, όπως ο Τομ Σόγιερ, ο Όλιβερ Τουίστ και ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ. Βιβλία Ελλήνων συγγραφέων σχεδόν πάντα βγαλμένα από το πολύμορφο φυσικό τοπίο της χώρας μας, με βουνά και θάλασσες, με ιστορικές αναφορές που πολλές φορές δεν τις καταλαβαίναμε, αλλά με τόση τρυφερότητα και γλύκα κρυμμένη μέσα στις σελίδες τους, ίδια σχεδόν με εκείνη που των παππούδων μας, όταν μας διηγούνταν τις δικές τους ιστορίες και τα παραμύθια. Όσα βιβλία κι αν διάβασα μεγαλώνοντας και συνεχίζω να διαβάζω, δε γίνεται να ξεχάσω τον «Τρελαντώνη», «Το καπλάνι της βιτρίνας», τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» και το «Σπίτι για πέντε», «Τα ψάθινα καπέλα» και τόσα ακόμη που με συντρόφευαν τα βράδια του χειμώνα και τα μεσημέρια του καλοκαιριού. Κοιτάζοντας τα ξανά στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, φέρνω στο νου μου τόσες πολλές αναμνήσεις, εικόνες από την αυλή μας, από τον κήπο, από το χωριό και μαζί σκανταλιές, που αφού τις έκανα πήγαινα και κρυβόμουν πίσω από τις σελίδες τους για να μη με καταλάβουν. Αναμνήσεις που όταν τις φέρνω στο νου μου πότε πότε, μου φαίνεται πως ακούω το συνωμοτικό θρόισμα των σελίδων από τα ράφια.