Έθιμα ταφής

Hannah Κent

Εκδόσεις Ίκαρος

Βόρεια Ισλανδία, 1829, η Άγκνες Μάγκνουσντότιρ, καταδικάζεται σε θάνατο ύστερα από τη συμμετοχή της στη δολοφονία δύο ανδρών, ο ένας εκ των οποίων ήταν ο εραστής της. Με απόφαση του Νομαρχιακού Επιτρόπου της περιοχής περνάει τους τελευταίους μήνες της ζωής της στο αγρόκτημα του Νομαρχιακού Υπαλλήλου Γιον Γιόνσον, μαζί με την οικογένεια του και με μόνη συντροφιά-παρηγοριά τον νεαρό ιεροδιάκονο εφημέριο Τότι, που ορίζεται ως πνευματικός της.

 Τα παραπάνω γεγονότα είναι αληθινά. Σε αυτά βασίστηκε η Kent για να πλάσει τη μυθιστορηματική ζωή της Άγκνες Μάγκνουσντότιρ, της τελευταίας κατάδικης που εκτελέστηκε στην Ισλανδία τον 19^ο αιώνα. Το παγωμένο τοπίο της Ισλανδίας, τα κοινωνικά στερεότυπα της εποχής για τη θέση της γυναίκας, οι κοινωνικές διακρίσεις, οι θρησκοληψία και οι δεισιδαιμονίες, όλα μπλέκονται μέσα σε ένα μυθιστόρημα σκληρό,  καθηλωτικό και συνάμα συγκινητικό. Η σταδιακή ανάδυση των χαρακτήρων, που προκύπτει από τις αφηγήσεις της μελλοθάνατης και τον αντίκτυπο που αυτές έχουν στους ακροατές, δε γίνεται να μη σε παρασύρει. Δεν υπάρχουν ήρωες και κανείς δε δικαιώνεται. Η συγγραφέας παρουσιάζει χαρακτήρες αληθινούς, σεβόμενη κάθε είδους συναίσθημα που μπορεί να νιώθουν και χωρίς να τους κρίνει για τις πράξεις τους.

 Νομίζω ότι η Kent δικαιωματικά έχει δεχθεί τόσο διθυραμβικές κριτικές και τόσες πολλές υποψηφιότητες για βραβεία, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη ότι με τα «Έθιμα Ταφής» κάνει το συγγραφικό της ντεμπούτο. Προσωπικά, δυσκολεύτηκα να διαβάσω τις τελευταίες στιγμές του βιβλίου, καθώς ήταν ιδιαίτερα έντονες και συγκινητικές. Αν αναλογιστεί μάλιστα κανείς και το γεγονός ότι τέλη καλοκαιριού εγώ ένιωθα ρίγος κάθε φορά που ολοκλήρωνα ένα κεφάλαιο, τότε μάλλον η ιστορία της Άγκνες Μάγκνουσντότιρ με συνεπήρε απολύτως.