Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία

Βίβιαν Μάρκου
Εκδόσεις Ψυχογιός

14 Αυγούστου. Θέλω να διαβάσω κάτι «ανάλαφρο», κάτι «δροσερό», μιας και οι ζεστές μέρες του καλοκαιριού καλά κρατούν, που δε θα απαιτεί πολλή σκέψη και που θα χωρά άνετα στην τσάντα της παραλίας.

Public, το ίδιο απόγευμα. Κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο από τα ράφια της μεταφρασμένης λογοτεχνίας, που θεωρώ ότι ανταποκρίνεται στα παραπάνω στοιχεία που αναζητώ και κατευθύνομαι προς το ταμείο. Κάπου εκεί όμως περνώ μπροστά από τον τομέα της ελληνικής λογοτεχνίας και… τσουπ! «Το κορίτσι που αγαπούσε τα βιβλία» στέκεται ακριβώς στο ύψος των ματιών μου. Το είχα ήδη δει στο καλοκαιρινό περιοδικό των εκδόσεων Ψυχογιός, διαβάζω στα γρήγορα την υπόθεση στο οπισθόφυλλο, επιστρέφω το άλλο βιβλίο στη θέση του κ αγοράζω αυτό.

Μέσα σε τρεις μέρες και δυστυχώς χωρίς να πάω παραλία, το είχα κιόλας διαβάσει. Η υπόθεση του κυλούσε ευχάριστα και γρήγορα. Και κυρίως ήταν διασκεδαστική. Αυτό δηλαδή που ήθελα εκείνες τις μέρες. Μια υπόθεση όχι ιδιαίτερα περίπλοκη, αλλά κάπως ενδιαφέρουσα.

Ηρωίδα του βιβλίου, η Δήμητρα Κορίνη, στέλεχος ενός μικρού εκδοτικού οίκου, με όνειρο τη δημιουργία μιας σειράς λογοτεχνίας και την ανακάλυψη νέων ταλαντούχων συγγραφέων που θα αναδείξει η ίδια. Ο δρόμος όμως προς το όνειρο και την επιτυχία κρύβει απροσδόκητες δυσκολίες και μια μεγάλη περιπέτεια, κυρίως αφότου μπαίνει στη ζωή της ο Αύγουστος Γιανναράς, ένας εμφανίσιμος νέος συγγραφέας που ήρθε για να ταράξει τα ήσυχα νερά της καθημερινότητάς της. Για μένα όμως το πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι πρόκειται για ένα βιβλίο γραμμένο από μία Αθηναία εκδότρια που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Βίβιαν Μάρκου για να μας συστηθεί και με την επαγγελματική της ιδιότητα γράφει γι’ αυτό που απ’ ότι φαίνεται ξέρει καλά: το χώρο των εκδόσεων. Μέσα από την ηρωίδα της μας δίνει και ορισμένες πληροφορίες για το πώς λειτουργούν οι εκδοτικοί οίκοι, τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουν τα βιβλία που θα εκδώσουν και τα στάδια που περνά ένα βιβλίο  μέχρι να φθάσει στα βιβλιοπωλεία. Η συγγραφέας λοιπόν έχοντας την εμπειρία και τη γνώση του τι χρειάζεται ένα βιβλίο για να πουλήσει, πλάθει μια ιστορία με πολύ χιούμορ, με λόγο ευθύ και απλό, με λίγο σασπένς για να σε κρατάει, με μια ανατροπή στο τέλος και κυρίως με μια ηρωίδα χαριτωμένη, προσιτή σε πολλές γυναίκες, χωρίς πολλές απαιτήσεις απ’ τη ζωή της, με μόνο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την αστείρευτη αγάπη της για τη λογοτεχνία.

Αν και η ιστορία διαδραματίζεται μες στο χειμώνα, το βιβλίο κατά τη γνώμη μου είναι ένα απολαυστικό καλοκαιρινό ανάγνωσμα, ιδανικό για διακοπές και χαλαρά απογεύματα, που θα σε κάνει να περάσεις ευχάριστα μερικές ωρίτσες διαβάζοντάς το. Εγώ σίγουρα το χάρηκα και για την αναγνωστική μου ανάγκη τη δεδομένη στιγμή έκανα μια καλή επιλογή.

Δικαιολογίες

Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από την τελευταία φορά που ανέβηκε κάποιο post σε αυτό εδώ το blog. Για την ακρίβεια, πέρασε ένας ολόκληρος χειμώνας, μια άνοιξη και σχεδόν ένα καλοκαίρι χωρίς κανένα σημείο ζωής. Κι όμως… ζω και διαβάζω ακόμη.

Φυσικά και όλους αυτούς τους μήνες έχω διαβάσει αρκετά βιβλία. Βιβλία πολύ ενδιαφέροντα, βιβλία καλούτσικα, κάποια απ’ αυτά κάπως βαρετά και εννοείται για όποιον με ξέρει βιβλία που τα παράτησα. (Δε διαβάζονταν με τίποτα!) Θα μου πεις βέβαια, αφού έχεις διαβάσει τόσα, γιατί δεν ανέβασες κανένα άρθρο. Δε θα δικαιολογηθώ. Ο λόγος είναι ένας. Βαριόμουν. Ναι, είναι αλήθεια. Ενώ έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου: “γράψε κάτι”, “να γι αυτό το βιβλίο είναι ευκαιρία”, “έλα άνοιξε το laptop και ξεκίνα να πληκτρολογείς”, δεν είχα καμία διάθεση εντέλει να το κάνω. Κι ευτυχώς γιατί μάλλον θα έγραφα βλακείες. (Μπορεί να γράφω ήδη..!). Λοιπόν το θέμα είναι ότι η διάθεση μας για να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι παίζει σαφώς τον πρώτο ρόλο. Ενώ διάβαζα με πολλή όρεξη, κάποιες μέρες διάβαζα λυσσασμένα (ας μου επιτραπεί ο όρος), δεν ήμουν σε φάση να γράψω. Η αλήθεια είναι ότι κατά τη διάρκεια του χειμώνα δεν είχα και τον απαιτούμενο χρόνο, αλλά αυτό είναι δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απλή δικαιολογία.

Παρόλα αυτά, μιας και τώρα γράφω,  παρατηρώ τώρα ότι έχω κρατήσει αρκετές σημειώσεις για ορισμένα απ’ τα βιβλία που με συντρόφευσαν αυτούς τους μήνες. Απλώς οι σημειώσει αυτές δεν μπήκαν ποτέ σε σειρά. Ακόμη δεν ξέρω αν θα μπουν ή αν πρέπει να μπουν μετά από τόσο καιρό. Θα δείξει. Τελοσπάντων. Το συμπέρασμά μου είναι απ’ όλη αυτή την βαρεμάρα- αναβλητικότητα που με κυρίευσε είναι ένα: αυτό που ουσιαστικά μ’ αρέσει να κάνω και θα συνεχίσω να κάνω ακατάπαυστα είναι να διαβάζω. Είναι αυτή η εσωτερική διαδικασία που ακολουθώ με τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου. Το γράψιμο είναι τελείως διαφορετικό, είναι εξωτερίκευση, είναι σαν να παίρνουν οι σκέψεις μου κάποιου είδους μορφή. Αυτό δεν έχω ανάγκη να το κάνω πάντα. Έτσι κι αλλιώς αυτό το blog υπάρχει για να εκφράζομαι όποτε νιώθω την ανάγκη να το κάνω. 

Ο χρόνος μας είναι πολύτιμος, οπότε ας τον διαχειριζόμαστε όσο πιο ευχάριστα μπορούμε, κάνοντας αυτά που επιθυμούμε και χωρίς να καταπιεζόμαστε. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, καλές βουτιές, καλά ταξίδια, καλές αναγνώσεις, καλά να περνάμε βρε παιδιά!! Τα λέμε σύντομα!!

Αγαπημένη φωτό διακοπών. Αιώρα και βιβλίο. Θα μπορούσα να περάσω όλο το καλοκαίρι μου έτσι.