André
Aciman
Εκδ. Μεταίχμιο
Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε που ολοκλήρωσα την
ανάγνωση του βιβλίου του André Aciman «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου»,
ίσως του καλύτερου βιβλίου για μένα μέσα στο 2018. Όλον αυτό τον καιρό λοιπόν που
δεν έγραψα κάποιο άρθρο για να το παρουσιάσω, πίστευα ότι θα δυσκολευόμουν όταν
θα ερχόταν αυτή η στιγμή, ότι κάτι θα είχε χαθεί από τη συγκίνηση που ένιωσα
όσο πλησίαζα προς το τέλος. Κι όμως η συναισθηματική μνήμη είναι τόσο ισχυρή, που
ακόμη και τώρα είμαι σε θέση να ανακαλέσω την αγωνία μου για την τύχη των ηρώων
και την συναίσθηση του πόνου που προκαλεί ο αποχωρισμός.
Το βιβλίο αφηγείται την ερωτική ιστορία δύο νεαρών ανδρών,
του 17χρονου Έλιο και του 24χρονου Όλιβερ, μέσα από τις αναμνήσεις του πρώτου. Ενός
ειδυλλίου που ξεκινά από την αμφισβήτηση και τον δισταγμό και καταλήγει σε έναν
έρωτα αφοπλιστικό και απελευθερωτικό. Το βιβλίο μού έμοιαζε εξαρχής με ερωτική
εξομολόγηση, με την απόλυτη απογύμνωση της ψυχής που μόνο ένας δυνατός έρωτας
μπορεί να σε κάνει να νιώσεις. Πρόκειται για ένα βιβλίο άκρως ερωτικό, με
σεξουαλικές αναφορές, που ενώ θα φάνταζαν ιδιαίτερα προκλητικές δεν έχουν
τελικά σκοπό να προκαλέσουν και συνάμα ένα βιβλίο τρυφερό και συγκινητικό που
δε νομίζω ότι σε αφήνει αδιάφορο. Τα
λόγια του πατέρα προς τον γιο του Έλιο κάπου προς το τέλος του βιβλίου περικλείουν
όλο το νόημα της αφήγησης:
"Είχατε μια όμορφη φιλία. Ίσως κάτι παραπάνω
από φιλία. Και σε ζηλεύω. Στη θέση μου, οι περισσότεροι γονείς θα εύχονταν το
πράγμα να εξαφανιζόταν, ή θα προσεύχονταν ο γιος τους να συνερχόταν σύντομα.
Όμως εγώ δεν είμαι τέτοιος γονιός. Αν υπάρχει πόνος, φύλαξέ τον, κι αν υπάρχει
φλόγα, μην την πνίξεις, μην είσαι βάναυσος μαζί της. Ξεριζώνουμε τόσα πολλά απ’
τους εαυτούς μας για να γιατρευτούμε γρηγορότερα απ’ όσο πρέπει, που μέχρι τα
τριάντα έχουμε ξοφλήσει, και έχουμε να δώσουμε όλο και λιγότερα σε κάθε νέα
σχέση. Η απόσυρση είναι φριχτό πράγμα όταν σε κρατά ξάγρυπνο τη νύχτα, και το
να μας ξεχνάνε πιο σύντομα απ’ ότι θα θέλαμε να ξεχαστούμε είναι εξίσου σκληρό.
Αλλά πόσο κρίμα να μην αφήνεσαι να νιώσεις, μόνο και μόνο για να μη νιώσεις
τίποτα!"
Αν η ταινία η ταινία χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς εκπληκτική,
γεγονός που της χάρισε και το Όσκαρ καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, τότε το
βιβλίο είναι απλά ένα αριστούργημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.